Persartikels ivm de beklimming

Op de website van Sporta kan je alle artikels ivm onze beklimming online bekijken die verschenen zijn in de Gazet van Antwerpen.
Geen zin om helemaal naar daar te surfen? We geven het u hier op een blaadje. 

Beste,

We dit it! Op 17 juni ll. bestegen 50 ACV-collega's, samen met 2000 andere landgenoten, de 1912 meter hoge Mont Ventoux. Met enige trots én met schone kleren aan hun lijf (gemaakt in eerlijke arbeidsomstandigheden) reden ze allen over de eindmeet. Hun heroïsche prestaties vind je - samen met een aantal foto's - op onze weblog http://acvoverwintdemontventoux.skynetblogs.be. Hun verhalen zijn allen de moeite waard om lezen.
Met deze sportieve prestatie hebben we ondertussen al meer dan 6.500 euro bij elkaar gekregen. Dankzij het sponsorgeld dat alle ACV-collega's hebben verzameld. Centen die we graag zullen overhandigen aan Garteks, de Indonesische partnerorganisatie van Wereldsolidariteit. De Indonesische kleding- en textielvakbond telt zo’n 26.000 leden, voornamelijk vrouwen. Ze werken er in weinig benijdenswaardige omstandigheden. Seksueel misbruik door opzichters komt regelmatig voor. Het maandloon ligt veel te laag om van te kunnen leven. En staat niet in verhouding tot de lange werkdagen. Pensioen of ziekteverzekering is er niet. Kinderen werken al vanaf hun dertiende mee in de fabrieken. Met de opbrengst van de sponsoring zal de vakbond Garteks haar werking verder uitbreiden. Zodat ze de textielarbeiders en -sters nog beter kan verdedigen.
Heel dit project was voor de deelnemende ACV-collega's een inspirerend sportief, collegiaal en sociaal avontuur. En wie weet hebt u nog wel ergens een plekje vrij om er even aandacht aan te besteden in uw magazine. Bijkomende informatie en foto's kunnen we u uiteraard altijd bezorgen.

Namens alle 50 ACV-collega's.
Johan

DS 19/6: Ventoux Blaast Vlamingen weg

Ze hebben het gedaan! 1.975 Vlamingen zijn zaterdag onder de vlag van het Ventourist Ventousiast Evenement van Sporta de Mont Ventoux opgefietst, van wie er 1.766 de top haalden. Zonder kleerscheuren, want iedereen stapte ongedeerd van de fiets. 'Allemaal winnaars', zeggen ze bij Sporta. De Morgen volgde hen bergop en bergaf langs de moeilijkste route.
Bédoin, halfacht 's morgens. Een groep fietsers staat klaar om de steilste kant van de Mont Ventoux te beklimmen. Het weer zit hen mee. Twintig graden, de zon verschuilt zich achter een dunne laag wolken. Er zijn ervaren wielrijders bij, zoals het koppel dat elke vakantie al fietsend doorbrengt. "Ik ben al een keer of vier, vijf de Mont Ventoux opgefietst. Het blijft elke keer een kick", zegt de man. Er zijn ook minder ervaren klimmers bij, zoals Bart Schreurs, die op een eenwieler zit. "Ik heb nog niet bergop gereden. Ach, er zijn al twee mensen die het me hebben voorgedaan, mij zal het ook wel lukken", denkt hij.
Het startschot wordt gegeven. "Ambiance, ambiance!" roepen de mannen van Sporta door een megafoon. En "Er wordt een file gemeld op de steenweg naar de Mont Ventoux!"
Voor sommigen is het een valse start. Amper vijf meter verder slaat het noodlot al toe: platte band. De dame zucht en steunt terwijl haar man onhandig de band probeert te herstellen. "Nu is mijn moreel er al helemaal aan...", jammert ze.
Tijdens de eerste kilometers van de route zwermt de groep uit elkaar om een langgerekte sliert fietsers te vormen. Buurtbewoners banen zich al toeterend een weg door de fietsende massa. Even verderop bevindt zich de kopgroep van de meest ervaren wielertoeristen. Het is muisstil in de bossen aan de voet van de Mont Ventoux. Enkel de pompende ademhaling van de zwoegende coureurs verbreekt de stilte.
Als zij de bevoorradingspost bereiken, laten ze zich hoogstens een drankje aanreiken terwijl ze verder fietsen, maar iets later blijft er al wat meer volk hangen om fruit, koeken en energiedrankjes te verorberen. Johan stopt er even om op zijn maten te wachten. Ze maken deel uit van de fietsclub die geregeld een voormiddag gaat fietsen om daarna een pintje te gaan pakken. De Rembokken hebben ze zichzelf genoemd. "Maar ik ben geen berggeit, en dat voel ik nu wel", moet hij toegeven.
Als hij weer vertrekt, heeft hij nog meer dan de helft van de 21 kilometer voor de boeg. Een volgende stopplaats is Chalet Reynard, op ongeveer zes kilometer van de finish. Hier hebben de meeste supporters postgevat. Marieke staat aan de kant met haar vijf maanden oude Otto op de arm. "Ik kom supporteren voor mijn man Tom", zegt ze. Enkele ogenblikken later fietst hij razendsnel voorbij. Dat Marieke hun zoontje in een T-shirt heeft gestoken met daarop Tornado Tom heeft hij in de vliegende vaart waarschijnlijk niet gezien. "Vorige keer reed hij ongeveer zeven keer de Mont Ventoux op en af", zegt Marieke. "Deze keer doet hij het misschien nog een keer meer." Net zoals de meeste mensen die aan Ventourist Ventousiast meedoen, komen ze uit de Kempen, waar ook Sporta zijn thuisbasis heeft. "De Mont Ventoux is er een begrip geworden", zegt Marieke.
Na Chalet Reynard komt de eindmeet steeds dichterbij. De laatste kilometers zijn de zwaarste, maar zodra de top in zicht is, zijn er ook steeds meer glunderende gezichtjes te zien. Er kan zelfs nog wat humor af na de afmattende rit. "We worden opgeschreven voor overdreven snelheid!", roept iemand die de vele persmensen aan de kant ziet staan.
Op enkele bochten van de top verwijderd staat er weer een schare supporters. Het is halftien 's morgens, maar ze hebben al een pint in de hand. Ze zijn er om hun maat een hart onder de riem te steken die twee maanden geleden besliste om mee de Mont Ventoux op te rijden.
Als hij even later de top bereikt, steken ze hun bewondering niet onder stoelen of banken. "Respect maat!" roepen ze Dirk (34) toe, die nog even geen woord kan uitbrengen. "De eerste vijftien kilometer was het genieten, maar daarna... afzien", blaast hij uiteindelijk. Hij is een lichtend voorbeeld van de Sportacampagne. "Twee maanden geleden heb ik op café luid verkondigd dat ik de Mont Ventoux op zou fietsen. Waar cafépraat allemaal niet toe kan leiden", vertelt hij. "Ik leef nu gezonder. Ik drink meer water en minder bier en eet meer fruit. En vermits ik geïnvesteerd heb in een goede fiets, ga ik blijven fietsen."
Onder een loodgrijze hemel, die later een flink onweer zal ontketenen, beginnen de meeste Ventouristen aan te komen; dat onweer zal er trouwens voor zorgen dat de fietsmarathon geen 24 uur duurt, maar al om 17 uur wordt stilgelegd. Katia en haar vriendin vallen elkaar om de hals. Slechts 10 procent van de deelnemers was een vrouw, onder wie deze dames. "Wat een voldoening", zegt Katia. "We zijn tot het uiterste gegaan."
Toch lopen de emoties niet hoog op aan de finish. Iedereen ziet er niet meteen stikkapot en gewoon best tevreden uit.
Iets voor elf uur beginnen de special guests te arriveren. Marc Herremans die op armkracht naar boven fietste en minister Bert Anciaux achter zich liet. Die is in vergelijking met de meeste andere deelnemers zichtbaar blij als hij even later de top van de Mont Ventoux bereikt. Er moet zelfs een fles champagne voor open. Ongeveer twee uur dertig deed hij erover, iets langer dan het gemiddelde.
En van de top duiken de coureurs weer naar beneden langs de flanken van de Ventoux. Tijdens de afdaling zien we dat Bart Schreurs op zijn eenwieler en Geert Hautekiet op zijn theaterfiets toch al een flink eind zijn opgeschoten. Net zoals Joël Smets, die achteruit de berg opfietste, zullen ze de top halen.
Sommigen stoppen nog even aan de bevoorradingspost op weg naar beneden. Zoals Freddy (59), wiens vrouw en zus aan de bevoorradingspost staan. Hij laat stilletjes een traan in de armen van zijn Marie-Louise. In november kreeg hij een protheseknie, maar was vastbesloten om er weer bovenop te komen. Met de onvoorwaardelijke steun van zijn vrouw beklom hij nu de Mont Ventoux. "Hij heeft hier zo naartoe geleefd", zegt die ontroerd. "Hij huilt echt niet snel hoor, het betekent heel veel voor hem." Als Freddy zijn weg naar beneden voortzet, roept hij zijn vrouw nog iets toe, wijzend op zijn volgnummer 666. "Toch geen duivelsnummer!"

NB 18/6:

Onze reporter gaat met peloton Vlamingen de Mont Ventoux te lijf

NB 18/6:

Ventoux blaast iedereen eraf

DS 18/6: Ventoux blaast fietsers weg

(door hans vandeweghe)

Deze zaterdag wagen 2.000 Vlaamse fietsers onder leiding - althans de eerste honderd meter - van minister van Sport Bert Anciaux een aanval op de Mont Ventoux. Het evenement is de slotapotheose van de grootschalige beweegcampagne 'Ventourist Ventousiast' waarmee Sporta meer mensen op de fiets wil krijgen. Het hele gebeuren staat in het teken van het goede doel. Voor wie te allen prijze zichzelf bergop wil pijnigen, hierbij gouden tips.
21,5 kilometer klimmen, honderd bochten met een gemiddelde van 7,5% van 295 naar 1.909 meter, weet Bert Anciaux wel waar hij aan begint? "Ik besef dat het waanzin is, en dat is toch al iets", geeft de minister van Sport toe. "Drie weken geleden zijn we 60 kilometer gaan rijden door de Vlaamse Ardennen met de Muur en de Bosberg erbij. Ik ben telkens boven geraakt, maar ik was wel dood. Ik ben sinds half mei elke avond gaan lopen en ik had nog nooit gelopen. En er volgen nog fietstrainingen in de Ardennen. Maar ik geraak boven op de Ventoux. Als ik iets in mijn kop heb zitten, dan wil ik dat ook doen." Bergop fietsen is niet echt fietsen, maar dat maakt het niet minder lastig. Beginnen we met wetenschap. Een fiets wordt voortbewogen door kracht vanuit onze benen. Die kracht (power) drukken we uit in de eenheid watt. Wie op het vlakke veel watt kan duwen, kan hard fietsen. Wie eenmaal zijn fietsmobiel op gang heeft, kan die met een beetje power aan de gang houden. Hoe meer spieren de fietser heeft, hoe meer power hij kan leveren. Denk maar aan Tom Boonen.
Voorgaande klopt allemaal, voor zover het niet te lang duurt (want dan speelt ook uithouding mee) en het niet bergop gaat. In dat laatste geval wordt het aantal geleverde watt verdeeld over het aantal kilo's lichaamsgewicht. Dan volstaat het niet meer om de fiets aan de gang te houden en de rolweerstand te overwinnen. Dan speelt ook nog eens de aantrekkingskracht van de aarde mee. Met andere woorden: van het moment dat het bergop gaat, springt er een passagier op je achterwiel. Zijn naam is Isaac Newton, die middeleeuwer van de zwaartekracht. Toen ik ooit mijn Eddy Merckx Titanium bij de man zelve ging halen, zei hij fijntjes: "Voor kasseien deugt hij niet, maar bergop zal je er veel plezier aan beleven. Maar euh, hij rijdt niet vanzelf. Je moet wel nog duwen."
"Dat kan ik alleen maar bevestigen. Onze duurste en ook lichtste fiets kost 8.337 euro. Maar als je de pedalen niet rond krijgt, ben je er niks mee." Dat zegt Randy Remue, territory manager in Vlaanderen van wereldmarktleider Trek, een Amerikaans bedrijf dat vanuit Wisconsin mede dank zij de illustere Lance Armstrong de wereld veroverde en nog steeds verovert. Ook in België is Trek marktleider bij de racefietsen. Drie van de vier verkochte Trekracefietsen zijn voor Vlaanderen bestemd. "Vlaanderen is gek van de koersfiets. Dit is een slecht seizoen vanwege de late lente en dan de aanhoudende regen in mei, maar toch hebben we meer racefietsen verkocht dan ooit."
Om op een gewone weg een berg op te fietsen - en om te fietsen tout court - heb je een goeie, stevige en tegelijk lichte fiets nodig. Geen mountainbike, vooral niet. Met al hun vering en dikke banden slorpen die alleen maar kracht op.
Trek heeft een prachtige catalogus. Het hoofdstuk 'Road', de racefietsen voor de weg, begint op pagina 6 met de Madone en eindigt op pagina 36 met de tandem. Vergeet de tandem, maar alles wat daarvoor staat, is zowat het hele gamma aan mogelijke racefietsen, gaande van zeer duur en zeer licht tot goedkoop en nog steeds, maar iets minder licht.
Een fiets bestaat ruwweg uit drie delen: het kader of frame, de groep (versnellingen en remmen) en de wielen. Daarbij komen nog zadel, stuur en pedalen, maar die zijn niet de grote kost, tenzij je alles in carbon en titanium wilt. Fietskaders zijn de laatste jaren steeds lichter geworden. Lichter betekent niet altijd beter. De sterkte van het kader is even belangrijk. Tien jaar geleden was het lichtste materiaal titanium. Vandaag is dat carbon of zelfs boron, in het geval van het duurste Trekmodel. Staal is het zwaarste materiaal, maar ook het stijfste. De meeste topmerken hebben geen stalen frame meer. Aluminium is een goed alternatief, zij het dat het minder comfortabel is, maar het is ook erg licht.
De goedkoopste Trek kost 711 euro. Daarvoor heb je een aluminium kader en is de fiets afgemonteerd met de Tiagraversie van Shimano. Een woordje extra uitleg. De zogeheten 'groepen' worden beheerst door twee merken: het Japanse Shimano en het Italiaanse Campagnolo. Beide merken zijn even goed. Campagnolo was de eerste met tien versnellingen achteraan, maar Shimano volgde snel. De duurste Campagnolo heet Record en die van Shimano Dura Ace. Daaronder - ook perfect voor de veeleisende fietser - zitten respectievelijk de versies Chorus en Ultegra. Achterin tien kroontjes is de meest moderne uitvoering. Voorin drie 'plateaus' - de veelbesproken triple - wordt alleen gebruikt door wielertoeristen en het merendeel van de tweeduizend Vlamingen die straks de Ventoux op rijden.
Randy Remue: "Bij heel wat wielertoeristen wordt een triple toch aangezien als een zwaktebod, maar wie daar niet aan wil, kan zijn toevlucht nemen tot de Bontrager Race X-Lite Compact Drive. Die heeft dan voorin ook maar twee kamwielen, maar beschikt door het lagere aantal tanden voorin ook over heel kleine verzetten."
Nog een regel: hoe meer tanden op de kamwielen voorin, hoe zwaarder. Hoe meer tanden op de kroontjes achterin, hoe lichter. Uw dienaar - veel watt, maar ook veel kilo's - rijdt de Ventoux en andere cols met een 30x26 (om een verzet te berekenen, zie bijgevoegde formule, HV).
Is een dure fiets nodig om goed boven te komen? Neen. Is een dure fiets comfortabeler? Jazeker. Trek gelooft net als veel andere topmerken heel erg in het carbonframe en doet al het mogelijke om aan de spits te blijven van de ontwikkelingen. Het nam een patent op het OCLV-principe. Randy Remue: "Dat staat voor Optimized Compaction Low Void. Carbon bestaat uit vellen die op elkaar worden gedrukt. Als dat niet goed gebeurt, zitten bellen lucht tussen die vellen en dat maakt het carbon minder sterk. Dat hebben wij met dit procédé vermeden. Wij halen moeiteloos de normen van de luchtvaartindustrie." Dat carbon minder geschikt zou zijn voor zwaardere fietsers - zoals men onder wielertoeristen weleens beweert -spreekt Remue tegen. "Onze kaders zijn daarop voorzien. Het is algemeen geweten dat wij het beste testcentrum ter wereld hebben. Bovendien geven wij levenslange garantie op het kader, uiteraard niet voor ongevallen. Al onze OCLV-carbonkaders worden in de VS met de hand gemaakt onder strenge voorwaarden. Onze dealers zijn ook streng geselecteerd. Er zijn in België 1.500 fietswinkels en daarvan verkopen er slechts 160 Trek."
Tussen de goedkoopste aluminium racefiets en de duurste boron van Trek zitten een twintigtal verschillende modellen. Bij het carbon hoort ook een getal. OCLV 120 staat bijvoorbeeld voor het gewicht in gram per vierkante meter carbon. Het instapmodel in carbon (120) kost 2.033 euro. Van dan af gaat het snel. De 5200 waarmee Lance Armstrong zijn eerste Tours won, kost rijklaar 2.500 euro. De topmodellen heten Madone, naar de trainingscol in Zuid-Frankrijk waar hij in 1999 het record verbrak en onder de 31 minuten dook, waarna hij wist dat hij de Tour kon winnen. Topmodel van de Madone is de SSLX, met een kader uit OCLV-boron, nog lichter dan het carbon OCLV 55 van de Madone SL, het type waarmee Armstrong zijn laatste twee Tours won en waarmee de Discovery Channelploeg vandaag nog steeds rijdt. De SSLX, SSL en SL zijn afgemonteerd met het beste van het beste (en lichtste) materiaal van Shimano en Bontrager (crankstel, wielen, sturen en zadels).
Uit tests met verschillende fietsen haalt de geoefende rijder meteen de beste, die als het ware bij de minste pedaalslag als een volbloed vanzelf naar boven rijdt. Materiaal is alles en gewicht doet veel, maar minder gewicht hoeft niet altijd duizend euro extra te kosten. Met superlicht materiaal kan men misschien drie kilogram winnen. Drie kilogram vermageren is heel wat goedkoper en levert evenveel winst. Vermageren én superlicht materiaal, dat is de sleutel tot succesvol bergop rijden.

Hieronder enkele bekende koppen die getuigen over hun zwaarste col, hun eigen fiets en kleinste verzet en zij geven bovendien elk een gouden tip aan de lezers:

ZAK, cartoonist De Morgen
"De Tourmalet in de Pyreneeën was de zwaarste, maar daar moet ik meteen bij zeggen dat ik nooit echt afzie. Ik zorg er gewoon voor dat ik snel genoeg rijd om niet om te vallen, en verder kijk ik rond. Als er niks te zien is, beleef ik er minder lol aan. Ik heb ook vier keer de Mont Ventoux gedaan en dat eerste stuk door het bos vind ik maar niks. Je ziet alleen maar bomen en dan voel je ook alleen maar je benen. Ik ben één keer niet boven geraakt op de Ventoux, toen de wind te hard blies."
"Checchini."
"Een triple, maar vraag mij niet naar het aantal tandjes. Klein genoeg en groot genoeg."
"Kijk rond en geniet van het landschap, dan voel je je benen niet. Maar kijk ook af en toe eens naar het achterwiel van die voor jou voor de veiligheid."
Wouter Vandenhaute, gedel. bestuurder Woestijnvis
"De Col du Granon in 1987. Het laatste stuk was heel steil en had een heel slecht wegdek. We hadden eerder al de Izoard beklommen en ik had vreselijk afgezien. Ik reed toen op een tweedehandsfiets, niet mijn maat en met een veel te groot verzet. Het was ook mijn eerste ervaring in de cols en hoewel niet meteen een meevaller had ik toch de smaak te pakken. Vorig jaar heb ik de Ventoux drie keer op een dag beklommen, van de drie verschillende kanten. Ik was toen heel erg getraind."
"Eddy Merckx."
"Een triple, 30x25."
"Een triple. Ik rijd altijd klein de berg naar boven en dankzij dat kleine verzet kan ik verschillende cols na elkaar beklimmen en heb ik een dag later nooit zware benen."
André Denys, gouverneur van Oost-Vlaanderen
"De Mont Ventoux. Ik ben hem zeventien keer opgereden, maar de laatste keer, twee jaar geleden, ben ik niet boven geraakt. Ik moet dus nog eens terug. Ik heb problemen boven de 1.000 meter. Ik ben het gewend in de Vlaamse Ardennen te rijden en daar neem je de bergjes op kracht. Mijn gewicht speelt mij parten in het hooggebergte."
"Trek."
"39x25."
"Wie bergop rijdt, moet aan tachtig procent draaien van de overslagpols. Dat moet je laten berekenen en dan controleren met de hartslagmeter."

Berekenen van een verzet:Tel het aantal tandjes op het voorste tandwiel (n voor) en het achterste tandwiel (n achter). Meet de omtrek van het achterwiel (O in meter). De uitkomst van onderstaande formule levert een getal op (V), dat aangeeft hoeveel meter je bij elke pedaaltrap vooruitgang maakt. V = (n voor / n achter) x O Voorbeelden * (30/26) x 2,09m = 2,41 meter * (53/11) x 2,09m = 10,07 meter Wie bergop 70 omwentelingen haalt per minuut legt met het eerste verzet ongeveer 168 meter af in één minuut of rijdt ruim tien kilometer per uur. Wie honderd omwentelingen haalt in de sprint legt met het tweede verzet duizend meter af per minuut en rijdt dus zestig kilometer per uur.

Was het een vliegtuig? Was het een vogel? Nee, het was een vrouw met prei in haar tas en ze trapte me gezwind voorbij. Meteen brak het zweet me uit. Ik heb me ingeschreven in de gekte, en ik bedoel daarmee niet de voetbalgekte. Nee, iets veel ergers, want ze gaat niet meer weg: de fietsgekte. Hans Vandeweghe presenteert in dit magazine een artikel waarin hij al zijn fietskennis stopte. Zo'n 2.000 Vlamingen gaan de Mont Ventoux bestormen, vandaar. Opvallend in die bijdrage was de uitspraak van de man die de dure bikes - zo heet dat sinds de fiets hip is - verkoopt. Ondanks het erbarmelijke weer in mei werden er flink meer fietsen aan de man gebracht. Andere berichten bevestigen de trend alleen maar. Zo rijzen de fietsvakanties de pan uit. Het aantal boekingen is dit jaar met 40 procent gestegen, zo noteerde Belgian Biking, een van de grootste touroperators voor fietsvakanties. Populairste bestemmingen zijn Frankrijk, Nederland, Duitsland en Italië. Het publiek blijkt divers, zowel studenten, actieve senioren als gezinnen met kinderen. Van hoofdredacteurs is nergens sprake. Vanuit Engeland komen eensluidende berichten: er wordt 50 procent meer met de fiets gereden. Feiten zijn heilig, dus was het ook voor mij tijd voor... HET STALEN ROS! Banden flink opgepompt en langs de A12 naar het werk, hopend dat iedereen in de auto's in monsterfiles zou staan en ik ze allemaal al wuivend zou voorbijflitsen. Geen files, maar ik vloog toch als Superman, althans de eerste kilometer. Daarna sloeg het Krypton toe. Bovendien kwam, ter vervanging van de man met de hamer, de dame met de prei eraan. De Mont Ventoux zal voor de langetermijnplanning zijn. Uiteraard heb ik, man zijnde, excuses zat. Mijn fiets is te zwaar, de fietspaden langs die A12 liggen er ellendig bij. En mijn zadel... Had ik maar een Brooks moeten kopen, zo blijkt uit een reportage uit Birmingham. Bovendien, nadat dit stukje geschreven is, moet ik terug. Stonden we maar zo ver als in Kopenhagen, waar men de fiets achter aan een taxi in een beugel kan ophangen als men te moe of te dronken is om nog huiswaarts te keren. Dat is pas stadsplanning. Hoe dan ook, de fiets is hot. Zo hot als mijn achterste na de rit van vandaag.

Nieuwsfragment VRT

GVA 17/6: 2000 Vlaamse Fietsers beklimmen Mont Ventoux

HLN 17/6: 2000 Vlamingen fietsen de Mont Ventoux op

DS 17/6: Gezond en geestig afzien